بعد از عمری تونستم پسورد اینجا رو بازیابی کنم . دلیل نبودنم این بود .

ولی الان اومدم بگم ، دارم در اینجا رو تخته میکنم . هر چیزی زمان و موقعیت خودشو داره ، زمان این وبلاگم گذشت ... یه زمونی توش کلی غر زدم ، شاد بودم ، عاشق بودم ، نفرین کردم ، گاهی هم بد گفتم .....

چقدر دوست پیدا کردم .... چقدر سبک شدم ، چقدر توصیه های خوب شنیدم ...

اینجا یه یادگاریه که همیشه میمونه ...

کامنتدونی این پست هم همیشه بازه ... بچه هایی که وبلاگ دارن که میخونمشون ... دوستای خاموشم و اونایی که وب نداشتین . تنهام نذارین .

مرسی .

خداحافظ .